امید دیدار دوباره

سلام دوستان  امید وارم حال همتون خوب باشه اگه نمی تونم وبلاگ رو up کنم این به خاطر اینه که من الان دوران سربازی مو میگزرونم ....قول می دم به محث بر گشتنم از خجالتتون در میام...فدای همتون .... تنهام نزارین..

ز هر جا بگذرد تابوت من غوغا بپا خيزد ..... چه سنگين ميرود اين مرده از بس آرزو دارد...

اکنون

وقتش است....

وقت رفتن به سوی دور و دورتر

سلام کنم یا خداحافظی ؟ نمی دانم !

خداوندا مرا بیامرز،

و دوستم داشته باش

بیش از آنچه من تو را دوست داشتم،

و به من آرامش ببخش

آرامشی که خواب و عشق و سکوت

به من ندادند

اکنون آماده ام

بگو که ترس ندارد

آمین.....

خداحافظ

---

 

 آه، بعد از مرگ من

 

يك نفر مي آيد از جنس غزل

 

مي نشيند او كنار قبر من

 

نيمه شب...

 

-قطره اشكي

 

-بغض سردي

 

-گريه اي

 

در سكوت سرد قبرستان

 

صدايش مثل فريادي بلند

 

مرده ها را نصف شب از خواب...

 

شمع تاريكي ،به روي قبر روشن مي كند

 

نام من بر روي سنگ...

 

مي درخشد در دل چشمان او

 

بغض ياري مي دهد

 

شانه هاي استوارش ،گريه را سر مي دهد

 

من نگاهش مي كنم

 

من صدايش مي كنم

 

او نمي فهمد حضورم را ولي،

 

خاطراتش را برايم مرور مي كند

 

مي زند فرياد و مي خواهد مرا:

 

((‌ آه رويايم كجايي؟؟؟‌آه رويايم بيا…))

  

مي زنم فرياد و(( ‌آري)) مي دهم

 

او نمي فهمد حضورم را ولي

 

يك گل سرخ قشنگ

 

مي گذارد روي تاريخ وداع زندگي

 

مي رود ‌آرام

 

من صدايش مي زنم

 

اماي صداي گريه اش...

 

‌آخر چرا؟؟؟

 

مرا بگذار وبگذر

که شمعی به پایان رسیده ام،در هزاران شام پر شکیب

و قندیلهایم هر یک

خاکستر متبلوریست از یک جان ناکام .

من دیگر بر پا نخواهم ایستاد ،

چونانکه خاکستر ،دیگر شاخه ی درخت نخواهد شد.

مرا بگذار و بگذر

که گوهری صد پاره ام دور از صدف های پر مهر

گوهر فروشان طماع

مرا با ضربه ها خرد کردند، و هر یک ، پاره ای بر داشتند

بدین امید که پاره هایم گران است

اما گوهر صد پاره را چه ارزش است؟!

مرا بگذار و بگذر

که بیستونی ، مرگ کوهکن دیده ام.

گذشت زمان نقوش منقورم را ، شسته است

و طوفان های موسمی ، خنده های گرم شیرین

و آوای عاشقانه ی فرهادم را ، با خود برده اند.

مرا بگذار و بگذر

که گردا گردم دیوار است

و قفسم  ، بر شاخ درختی است،که سالها قبل خشکیده

و مارهای طلایی گرداگردش پیچیده اند.

اکنون دیگر مرابگذار و بگذر . . .

راه پنهاني ميخانه نداند همه كس جز من و زاهد و شيخ و دو سه رسواي دگر...

 

---

 

گر بدانی که چه زخمی دارد خنجر از دست عزیزان خوردن.... ز من خسته نپرسی که چرا تنهایی

 

 

 

حالمان بد نيست غم کم می خوريم

 

 کم که نه! هر روز کم کم می خوريم

آب می خواهم، سرابم می دهند

 

 عشق می ورزم عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب

 

 از چه بيدارم نکردی؟ آفتاب!!!!

خنجری بر قلب بيمارم زدند

 

بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست

 

 از غم نامردمی پشتم شکست

سنگ را بستند و سنگ آزاد شد

 

 يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام

 

تيشه زد بر ريشه ی انديشه ام

عشق اگر اينست مرتد می شوم

 

 خوب اگر اينست من بد می شوم

بس کن ای دل نابسامانی بس است

 

 کافرم! ديگر مسلمانی بس است

در ميان خلق سر در گم شدم

 

عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد ازاين بابی کسی خو می کنم

 

 هر چه در دل داشتم رو می کنم

نيستم از مردم خنجر بدست

 

 بت پرستم، بت پرستم، بت پرست

بت پرستم،بت پرستی کار ماست

 

چشم مستی تحفه ی بازار ماست

درد می بارد چو لب تر می کنم

 

 طالعم شوم است باور می کنم

من که با دريا تلاطم کرده ام

 

 راه دريا را چرا گم کرده ام؟؟؟

قفل غم بر درب سلولم مزن !

 

من خودم خوش باورم گولم مزن!

من نمی گويم که خاموشم مکن

 

 من نمی گويم فراموشم مکن

من نمي گويم که با من يار باش

 

من نمی گويم مرا غم خوار باش

من نمی گويم،دگر گفتن بس است

 

 گفتن اما هيچ نشنفتن بس است

روزگارت باد شيرين! شاد باش

 

 دست کم يک شب تو هم فرهاد باش

آه! در شهر شما ياری نبود

 

قصه هايم را خريداری نبود!!!

وای! رسم شهرتان بيداد بود

 

شهرتان از خون ما آباد بود

از درو ديوارتان خون می چکد

 

 خون من،فرهاد،مجنون می چکد

خسته ام از قصه های شوم تان

 

 خسته از همدردی مسموم تان

اينهمه خنجر دل کس خون نشد

 

 اين همه ليلی،کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فريادتان

 

 بيستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پيشه ام

 

 بويی از فرهاد دارد تيشه ام ؟

عشق از من دور و پايم لنگ بود

 

 قيمتش بسيار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پايم خسته بو د

 

 تيشه گر افتاد دستم بسته بود

هيچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!

 

فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هيچ کس از حال ما پرسيد؟ نه!

 

هيچ کس اندوه مارا ديد؟ نه!

هيچ کس اشکی برای ما نريخت

 

 هر که با ما بود از ما می گريخت

چند روزی هست حالم ديدنیست

 

 حال من از اين و آن پرسيدنيست

گاه بر روی زمين زل می زنم

 

 گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

 

يک غزل آمد که حالم را گرفت:

" ما زياران چشم ياری داشتيم خود غلط بود آنچه می پنداشتيم"

خلقت من از روز ازل ، يک وصله ناجور بود...من که خود راضي به اين خلقت نبودم ، زور بود

 

اگر دل دلیل است ...

 

سراپا اگر زرد و پژمرده ايم

ولي دل به پاييز نسپرده ايم 

چو گلدان خالي ، لب پنجره

پر از خاطرات ترک خورده ايم 

اگر داغ دل بود ، ما ديده ايم

اگر خون دل بود ، ما خورده ايم 

اگر دل دليل است ، ما آورده ايم

اگر داغ شرط است ، ما برده ايم 

اگر دشنه دشمنان ، گردنيم !

اگر خنجر دوستان ، گرده ايم ! 

گواهي بخواهيد ، اينک گواه :

همين زخم هايي که نشمرده ايم 

دلي سربلند و سري سر به زير

از اين دست عمري به سر برده اي

گو هر خود را مزن بر سنگ هر نا قابلي...صبر کن پيدا شود گوهر شناس قابلي

 

نجوا ها

رستنی ها کم نیست،

من و تو کم بودیم،

                            خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم

گفتنی ها کم نیست

من و تو کم گفتیم

                           مثل هذیان دم مرگ از آغاز

                           چنین درهم و برهم گفتیم

دیدنی ها کم نیست

من و تو کم دیدیم،

                            بی سبب از پاییز

                            جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم

چیدنی ها کم نیست

من و تو کم چیدیم

                            وقت گل دادن عشق روی قالی

                            بی سبب حتی پرتاب گل سرخی راترسیدیم

خواندنی ها کم نیست

من و تو کم خواندیم

 

من و تو ساده ترین شکل سرودن را

                                         در معبر باد

                                         با دهانی بسته واماندیم

من و تو کم خواندیم

من و تو واماندیم

من و تو کم دیدیم

من و تو کم چیدیم

من و تو کم گفتیم

                            وقت بیداری فریاد

                                         چه سنگین خفتیم!

من و تو کم بودیم

                  من و تو اما

                           در میدان ها

                                   آنک اندازه ی ما می خوانیم

ما به اندازه ی ما می بینیم

ما به اندازه ی ما می چینیم

ما به اندازه ی ما می گوییم

ما به اندازه ی ما می روییم

 

من و تو حق داریم

                            که به اندازه ی ما هم شده،

                                               با هم باشیم                                             

گفتنی ها کم نیست....

                     

                          هر كسي نغمه خود خواند و از صحنه رود صحنه پيوسته به جاست

                               زندگي صحنه يكتاي هنرمندي ماست              ساده باشيم

                                    ساده باشيم چه در باجه يك بانك چه در زير درخت

                                           كار ما نيست شناسايي راز گل سرخ

                               كار ما شايد اين است كه در افسون گل سرخ شناور باشيم

                                                     پشت دانايي اردو بزنيم

                                       صبح ها وقتي افتاب در مي آيد متولد بشويم

                                                   هيجان ها را پرواز دهيم

                                      روي ادراك فضا رنگ صدا پنجره گل نم بزنيم

                                        آسمان را بشناسيم ميان دو هجاي هستي

                                              ريه را از ابديت پر و خالي بكنيم

                                      بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم

                                                    نام را باز ستانيم از ابر

                                                 از چنار از پشه از تابستان

                                         روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم

                                      در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز كنيم

                                                     كار ما شايد اين است

                                                  كه ميان گل نيلوفر و قرن

                                                     پي آواز حقيقت بدويم

                                                                   

اگر دورم ز دیدارت دلیل بی فا یی نیست وفا آن است که نامت راهمیشه زیر لب دارم

 

نه به انتظار یاری*نه ز یار انتظاری

غم اگر به کوه گویم بگریزدو بریزد

که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری

 

اگر دورم ز دیدارت دلیل بی فا یی نیست   وفا آن است که نامت راهمیشه زیر لب دارم 

چرا دنيا نمي داند که من غمگين ترين غمگين دنيايم-بيا اي دوست با من باش که من تنها ترين تنهاي دنيايم

 

                                   نمی خواستم بنویسم اما دل نگذاشت.

            خیلی انتظارش را کشیدم از انتهای نور ماه تا ابتدای فجر ولی باز هم از دستش دادم.

                                    باورم نمی شد اینقدر سریع بگذرد.

                              خواستم آهی بکشم اما دیگر دیر شده بود....

                                    صورتم را به آسمان کردم و گفتم:

                                    کاش از دست نداده بودمش.......

روی هر سینه سری گریه کند وقت وداع ... سر ما وقت وداع گوشه دیوار گریست..!

     

 

    هميشه يه نفر ميره آدمو تنها ميزاره

               يه  دنيا  خاطره  پشت  سرش  جا  ميزاره

                  هميشه يه دل غريب يه گوشه تنها ميمونه

                                     يكي  مسافر  يكي  اين  ور  دنيا  ميمونه

 

عاشقی مقدور هر عیّاش نیست... غم کشیدن صنعت نقّاش نیست..!!!

خلوتم را نشکن خلوت من کوچ میکند به شب پروانه به صدای نفس شهنامه به طلوع آخر این افسانه و غروبی که در آن نفس دیوانگی یک عشق بر سر دیواری پیدا شد خلوتم را نشکن خلوتم بس دور است ز هوای دل معشوق سهندمن و خلوتم راه درازیست میان تو خلوتم مروارید است به دست صیاد خلوتم تیر و کمانیست به دست عرش خلوتم راه رسیدن به خداست خلوتم را نشکن  

---

 

                                      شبی غمگین شبی بارانی و سرد

                                        مرا در حسرت فردا رها  کرد

                                         دلم در حسرت دیدار او ماند

                                       مرا چشم انتظار کوچه ها  کرد

                                        مقام هستی ام  بود و ندانست

                                        که در قلبم چه آشوبی بپا کرد

                                       و او هرگز شکستن را نفهمید

                                         اگر چه تا ته دنیا صدا کرد

 

ساقیا امشب صدایم با صدایت ساز نیست ... یا که من مستم , یا که سازت ساز نیست..!!!

 

من صبورم به خدا ............

به خد ا دست خودم نیست اگر می رنجم

یا اگر شا دی زیبای شما رو به غم غربت چشمان خودم می بندم

من صبورم اما .. ... .

اما .. این بغض گران صبر نمی داند چیست ؟؟؟؟؟؟

 

ای اشک غم آرام بریز بر گونه بیمار من

ای اشک تو هم لذت ببر از این همه آزار من

 

گوهر خویش را در خود هویدا کن کمال این است و بس...

زندگی بستن یک زنجیر است

  به دو نعلین هوسهای درون

عاشقی را شرط اوّل ناله و فریاد نیست ... تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست

اینو هم برای اون دسته از دوستام نوشتم که ....

کاش می شد عشق را معنا کنیم

کاش می شد خنده بر دنیا کنیم

کاش بودی از دل من با خبر

گریه ام میکرد بر قلبت اثر

کاش می شد مرهم زخمم شوی

کاش می شد همدم عشقم شوی

کاش می شد خواب را تعبیر کرد

کاش می شد عشق را تفسیر کرد

کاش می شد مثل باران می شدیم

کاش می شد رعد و طوفان شویم

کاش می شد عشق را بهتر شناخت

نغمه ای از عشق و از مستی نواخت

کاش می شد عشق را معنا نمود

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند ...طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم...!!!

 

خيز تا آهنگ زيبايي كني 
رو به شبنم راهبيمايي كني

وقت سرخ ارغوان چيدن كم است 
فرصت با لاله رقصيدن كم است

ما به دنبال جنون خواهيم رفت
دوف زنان تا دشت خون خواهيم رفت

جز شقايق نيست ساز و برگمان
 كوچ اين لاله يعني مرگمان

نه من ديگر بروي ناكسان هرگز نمي خندم
 گر پيمان عشق جاوداني
 با شما معروفه هاي پست هر جايي نمي بندم
 شما كاينسان در اين پهناي محنت گستر ظلمت
 ز قلب آسمان جهل و ناداني
 به دريا و به صحراي اميد و عشق بي پايان اين ملت
 تگر ذلت و فقر و پريشاني و موهومات مي باريد
 شما ،‌كاندر چمن زار بدون آب اين دوران توفاني
 بفرمان خدايان طلا ،‌ تخم فساد و يأس مي كاريد ؟
 شما ، رقاصه هاي بي سر و بي پا
 كه با ساز هوس پرداز و افسونساز بيگانه
 چنين سرمست و بي قيد و سراپا زيور و نعمت
 به بام كلبه ي فقر و بروي لاشه ي صد پاره ي زحمت
سحر تا شام مي رقصيد
 قسم : بر آتش عصيان ايماني
 كه سوزانده است تخم يأس را در عمق قلب آرزومندم
 كه من هرگز ، بروي چون شما معروفه هاي پست هر جايي نمي خندم
 پاي مي كوبيد و مي رقصيد
 ليكن من ... به چشم خويش مي بينم كه مي لرزيد
 مي بينم كه مي لرزيد و مي ترسيد
 از فرياد ظلمت كوب و بيداد افكن مردم
 كه در عمق سكوت اين شب پر اضطراب و ساكت و فاني
 خبر ها دارد از فرداي شورانگيز انساني
 و من ... هر چند مثل ساير رزمندگان راه آزادي
 كنون خاموش ،‌در بندم
 ولي هرگز بروي چون شما غارتگران فكر انساني نيم خندم 

 

گر تو خواهی سر بلندی با همه یکرنگ باش ... قالی از صد رنگ بون زیر پا افتاده است..!!!

 

نکته های رنگی

دوست داشتن کساني که دوستمان مي‌دارند کار بزرگي نيست، مهم آن است آنهايي را که ما را دوست ندارند، دوست بداريم.

التماس به خدا جرات است،اگر برآورده شود رحمت است .اگر برآورده نشود حكمت است.

التماس به مردم خفت است، برآورده شود منت است ،اگر برآورده نشود ذلت است .

ما نمي تونيم به دلمون ياد بديم كه نشكنه ولي ميتونيم به دلمون ياد بديم كه اگه شكست لبه هاي تيزش دست اوني رو كه شكستش نبره .

فقير کسي نيست که کم دارد، فقير کسي است که زياد مي طلبد.

هر وقت احساس کردي در اوج قدرتي به حباب فکر کن.

زندگي جدولي هست که جايزه ي پر کردن خانه هاي آن مرگ است.

اي کسي که صاحب دنيا و آخرتي رحم کن به کسي که نه دنيا دارد و نه آخرت.

هرگز نمي توانيد کسي را مجبور به دوست داشتن خود بکنيد زيرا عشق و علاقه ديگران نسبت به شما آيينه اي از کردار و اخلاق خود شماست.

دقايقي تو زندگي هستن كه دلت براي كسي اونقدر تنگ ميشه كه مي خواي اونو از رويات بكشي بيرون و توي دنياي واقعي بغلش كني .

رويايي رو ببين كه مي خواي ، جايي برو كه دوست اري ، چيزي باش كه مي خواي باشي ، چون فقط يك جون داري و يك شانس براي اينكه هر چي دوست داري انجام بدي

براي چشيدن طعم شيرين لحظه ها لبخندي کافيست

سعي كن دوستي رو انتخاب كني كه براي جا شدن تو دلش نخواي خودتو كوچيك كني

بودیم و کسی پاس نمی داشت که هستیم...باشد که نباشیم و بدانند که بودیم... 

نگران نباش،زندگی کن

 به خاطر هیچ چیز با ارزشی حتی، هیچ ارزشی رو زیر پا نگذار

 لحظاتی را طی کردیم تا به خوشبختی برسیم ،اما وقتی رسبدیم دیدیم خوشبختی همان لحظات بود

هر وفت ترسیدی بدون که یه جای کارت ایراد داره

همیشه بهترین آینده ها روی گذشته ی فراموش شده شکل می گیره

چقدر سخت است ساده زیستن

آدمی که نتونه عصبانی بشه نادان ،اما آدمی که نتونه خشم خودش رو فرو ببره (دور از حضورتون)احمقه

اگه نتونی کسی رو بخاطر گناهش ببخشی ،بدون که از کوچکی دلته ،نه از بزرگی گناهش

فکر کن،ایمان داشته باش،آرزو کن ،شهامت داشته

آنان که زندگی را بستری از گلهای سرخ می دانند ، همیشه از خار های آن شکایت دارند

برای رسیدن به روشنایی باید از تاریکی گذشت ،پس مواظب باش وقتی رسیدی ،دلتو تو تاریکی جا نگذاری

 هر وقت تردید کردی به خاطر داشته باش خجالت نکش ، باور نکن

 اگه تو زندگیت نگذاری که فقط یه دل بشکنه بدون که زندگیت به هدر نرفته

ما نمیتونیم به دلمون یاد بدیم که نشکنه ،اما میتونیم یاد بدیم که اگه شکست دست اونی رو که شکستش رو نبره

دوست داشتن کسانی که دوستمان دارند  کار بزرگی نیست .مهم آن است که کسانی که دوستمان ندارند را دوست بداریم

قلب آدما بزرگ نیست ،اما اگه حرفهاشون از ته دل باشه میتونه بزرگترین آدم ها رو بسازه

انسان ساده مثل شهری صد دروازه که سرنوشت از هر دری بخواهدبدان وارد میشود.اما انسان عاقل مثل کاخی است با یک در که سرنوشت قبل از ورود بدان اجازه میگیرد 

اگه اولش به فکر آخرش نباشی ،آخرش به فکر اولش میافتی

هر چیزی که بدست بیاری در مقابلش باید چیز دیگه ای از دست بدی .پس مواظب باش ارزشش رو داشته باشه

 دیروز با خاطراتش ، فردا با وعده هاش منو فریبم دادند .اما تا به خودم برگشتم دیدم امروزهم گذشت

کسی رو که دوستش داری آزادش بذار  اگه قسمتت باشه برمیگرده

همیشه اولین نفری باش که قراره تبریک بگه و آخرین نفری که از دوستش انتقاد میکنه

هر اتفاقی که میافته چه خوب ،چه بد .فرقی نداره ،سعی کن بهترین نتیجه رو بگیری

در مورد نیاز دوستانتان سخاوتمند و برای نیاز های شخصی صرفه جو باشید 

راستی روزی چقدر از دلتونو واسه غم و غصه ی دوستاتون خالی میگذارین؟

همیشه تا یه ارتفاعی از جو هوا ابری میشه پس هر وقت آسمون دلتون ابری شد بدونین که به حد کافی اوج نگرفتین

آدمها فقط چیزهایی رو می بینند که میشناسند

بعضی وقتها آدم باید از خیلی از آرزو ها و خواسته هاش  خیلی آروم و بی صدا  چشم بپوشونه

آغاز کسی باش که پایان تو باشد

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم

اگر لذت ترک لذت را بدانی دیگر لذت را لذت ندانی

با تجربه های تلخ هم میشه زندگی کرد مهم اینه که دیگه تکرارش نکنی

 برای رسیدن به روشنایی باید از تاریکی ها گذشت

همه چیز و همه کس رو دوست داشته باش اما به هیچ کس و هیچ چیز دل نبند

گر بدانی که چه زخمی دارد خنجر از دست عزیزان خوردن.... ز من خسته نپرسی که چرا تنهایی

راه پنهاني ميخانه نداند همه كس جز من و زاهد و شيخ و دو سه رسواي دگر

اي فلاني زندگي شايد همين باشد . يک فريب . ساده و کوچک. ان هم از دست عزيزي که دنيا را بدون او نمي خواهي .. اري من گمانم زندگي بايد همين باشد

گو هر خود را مزن بر سنگ هر نا قابلي...صبر کن پيدا شود گوهر شناس قابلي

ز هر جا بگذرد تابوت من غوغا بپا خيزد ..... چه سنگين ميرود اين مرده از بس آرزو دارد

من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی... ولی با خفّت و خواری پی شبنم نمی گردم...!!!

 

دوست معمولي- دوست واقعي

 

اینو هم برا اون دسته از دوستان نوشتم که اطرافیا نشونو بیشتر از این بشناسن 

يك دوست معمولي هيچ گاه نمي تواند گريه تو را ببيند

يك دوست واقعي شانه هايش از گريه تو تر خواهد بود

دوست معمولي اسم كوچك والدين تورا نمي داند

دوست واقعي شايد تلفن آنها را جايي نوشته باشد.

دوست معمولي يك جعبه شكلات براي مهماني تو مي آورد.

دوست واقعي زودتر به كمك تو مي آيد و تا دير وقت براي تميز كردن مي ماند.

دوست معمولي از دير تماس گرفتن تو دلگير و ناراحت مي شود.

دوست واقعي مي پرسند كه چرا نتوانستي زودتر تماس بگيري؟

دوست معمولي دوست دارد به مشكلات تو گوش دهد.

دوست واقعي سعي در حل آنها مي كند.

يك دوست معمولي مانند يك ميهمان عمل مي كند و منتظر مي ماند تا از او پذيراييشود.

يك دوست واقعي به سوي يخچال رفته و از خود پذيرايي مي كند.

دوست معمولي مي پندارد كه دوستي شما بعد از يك مرافعه تمام مي شود.

دوست واقعي مي داند كه بعد از يك مرافعه دوستي شما محكم تر مي شود.

يك دوست واقعي كسي است كه وقتي همه تو را ترك كرده اند با تو با شد.

زندگی زیباست ,عشق رویاست , محبّت یکتاست , دوستی از همه والاست

 

خدايا !

به هر که دوست می داری بياموز

که عشق از زندگی کردن بهتر است:

و به هر که دوست تر می داری بچشان

دوست داشتن از عشق برتر !

عشق يک جوشش کور است و پيوندی از سر نابينائی . اما دوست داشتن پيوندی خودآگاه و از روی بصيرت روشن و زلال .

عشق بيشتر از غريزه آب می خورد و هر چه از غريزه سر می زند بی ارزش است و دوست داشتن از روح طلوع می‌کند و تا هر جا که يک روح ارتفاع دارد ، دوست داشتن نيز همگام با آن اوج می گيرد .

عشق جوششی يکجانبه است . به معشوق نمی‌انديشد که کيست ؟ يک (خودجوشی ذاتی) است و از اين رو هميشه اشتباه می‌کند و در انتخاب به سختی می‌لغزد و يا همواره يکجانبه می‌ماند و گاه ، ميان دو بيگانه ناهمانند ، عشقی جرقه می زند و چون در تاريکی است و يکديگر را نمی بينند ، پس از انفجار اين صاعقه است که در پرتو روشنائی آن ، چهره يکديگر را می توانند ديد و در اينجا است که گاه ، پس از جرقه زدن عشق ، عاشق و معشوق که در چهره هم می نگردند ، احساس می کنند که هم را نمی شناسند و از بيگانگی و نا آشنائی پس از عشق - که درد کوچکی نيست - فراوان است .

اما دوست داشتن در روشنائی ريشه می بندد و در زير نور سبز می شود و رشد می کند و از اين رو است که همواره پس از آشنائی پديد می آيد ، و در حقيقت ، در آغاز ، دو روح خطوط آشنائی را در سيما و نگاه يگديگر می خوانند و پس از (آشنا شدن) است که (خودمانی) می شوند - دو روح ، نه دو نفر ، که ممکن است دو نفر با هم در عين رودربايستی‌ها احساس خودمانی بودن کنند و اين حالت بقدری ظريف و فرار است که بسادگی در زير دست احساس و فهم ميگريزد - و سپس طعم خويشاوندی و گرمای خويشاوندی از سخن و رفتار و آهنگ کلام يکديگر احساس ميشود و از اين منزل است که ناگهان ، خود به خود ، دو همسفر به چشم می بينند که به پهندشت بی کرانه مهربانی رسيده اند و آسمان صاف و بی لک دوست داشتن بر بالای سرشان خيمه گسترده است و افقهای روشن و پاک و صميمی (ايمان) در برابرشان باز می شود و نسيمی نرم و صميمی همچون يک معبد متروک که در محراب پنهانی آن ، خيال راهبی بزرگ نقش بر زمين شده و زمزمه درد آلود نيايشش مناره تنها و غريب آنرا بلرزه می آورد ، هر لحظه پيام الهام های تازه آسمان های ديگر و سرزمينهای ديگر و عطر گلهای مرموز و جانبخش بوستانهای ديگر را بهمراه دارد و خود را به مهر و عشوه ای بازيگر و شوخ ، هر لحظه ، بر سر و روی اين دو ميزند .

عشق در دريا غرق شدن است و دوست داشتن در دريا شنا کردن است .

عشق گاه جابجا می شود و گاه سرد می شود و گاه می سوزاند . اما دوست داشتن از جای خويش ، از کنار دوست خويش بر نمی خيزد ، سرد نمی شود که داغ نيست ، نمی سوزاند که سوزاننده نيست .

عشق يک فريب بزرگ و قوی است و دوست داشتن يک صداقت راستين و صميمی ، بی انتها و مطلق .

عشق بينائی را می گيرد و دوست داشتن می دهد .

عشق خشن است و شديد ، و در عين حال ناپايدار و نامطمئن و دوست داشتن لطيف است و نرم و در عين حال پايدار و سرشار از اطمينان .

عشق همواره با شک آلوده است و دوست داشتن سراپا يقين است و شک ناپذير.

عشق هر چه دير تر می پايد ، کهنه تر می شود و دوست داشتن نو تر .

عشق معشوق را مجهول و گمنام می خواهد تا در انحصار او بماند ، زيرا عشق جلوه ای از خودخواهی و روح تاجرانه يا جاورانه آدمی است ، چون خود به بدی خود آگاهست ، آن را در ديگری که می بيند ، از او بيزار می شود و کينه بر می گيرد .

اما دوست داشتن ، دوست را محبوب و عزيز می خواهد و می خواهد که همه دلها آنچه را او از دوست در خود دارد ، داشته باشند . که دوست داشتن جلوه ای از روح خدائی و فطرت اهورائی آدمی است و چون خود به قداست ماورائی خود بيناست ، آن را در ديگری که می بيند ، ديگری را نيز دوست دارد و با خود آشنا و خويشاوند می يابد .

از عشق هر چه بيشتر می نوشيم ، سيراب تر می شويم و از دوست داشتن هر چه بيشتر تشنه تر .

 

 

 

 

زندگی زیباست ای زیبا پسند ...زیبه اندیشان به زیبایی رسند...

 

حرفهای  رنگی

سازنده ترین کلمه گذشت .... آن را تمرین کن

پرمعنی ترین کلمه ما .... آن را به کار ببر

عمیق ترین کلمه عشق .... به آن ارج بنه

بی رحم ترین کلمه تنفر .... از بین ببرش

سرکش ترین کلمه هوس .... با آن بازی نکن

خودخواهانه ترین کلمه من .... از آن حذر کن

نا پایدار ترین کلمه خشم .... با آن را فرو ببر

بازدارنده ترین کلمه ترس .... با آن مقابله کن

با نشاط ترین کلمه کار .... به آن بپرداز

پوچ ترین کلمه طمع .... آن را بکش

سازنده ترین کلمه صبر .... برای داشتنش دعا کن

روشن ترین کلمه امید .... به آن امیدوار باش

ضعیف ترین کلمه حسرت .... آن را نخور

توانا ترین کلمه دانش .... آن را فراگیر

محکم ترین کلمه پشتکار .... آن را داشته باش

سمی ترین کلمه غرور .... بشکنش

سست ترین کلمه شانس .... به امید آن نباش

شایع ترین کلمه شهرت .... دنبالش نرو

لطیف ترین کلمه لبخند .... آن را حفظ کن

حسرت انگیز ترین کلمه حسادت .... از آن فاصله بگیر

ضروری ترین کلمه تفاهم .... آن را ایجاد کن

اصلی ترین کلمه اطمینان .... به آن اعتماد کن

سالم ترین کلمه سلامتی .... به آن اهمیت بده

بی احساس ترین کلمه بی تفاوتی .... مرقب باش

دوستانه ترین کلمه رفاقت .... از آن سوء استفاده نکن

زیباترین کلمه راستی .... با آن رو راست باش

زشت ترین کلمه دو رویی .... یک رنگ باش

موقرترین کلمه احترام ..... برایش ارزش قایل شو

ویرانگر ترین کلمه تمسخر .... دوست داری با تو چنین کنند

آرام ترین کلمه آرامش .... به آن برس

دست و پا گیر ترین کلمه محدودیت .... اجازه نده مانع پیشرفتت بشود

عاقلانه ترین کلمه احتیاط .... حواست را جمع کن

سخت ترین کلمه غیر ممکن .... وجود ندارد

مخرب ترین کلمه شتابزدگی .... مواظب پل های پشت سرت باش

تاریک ترین کلمه نادانی .... آن را با نور علم روشن کن

کشنده ترین کلمه اضطراب .... آن را نادیده بگیر

صبور ترین کلمه انتظار .... منتظرش باش

بی ارزش ترین کلمه انتقام .... بگذار و بگذر

ارزشمند ترین کلمه بخشش .... سعی خود را بکن

قشنگ ترین کلمه خوشرویی .... راز زیبایی در آن نهفته است

تمیز ترین کلمه پاکیزگی .... اصلا سخت نیست

رساترین کلمه وفاداری .... سر عهدت بمان

تنهاترین کلمه گوشه گیری .... بدان که جمع همیشه بهتر از فرد است

محرک ترین کلمه هدفمندی .... زندگی بدون هدف روی آب است

هدفمند ترین کلمه موفقیت .... پس پیش به سوی آن

کاش می دانستم چیست؟...آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست...!!!

کاش بودی تا دلم تنها نبود

تا اسیر غصه فردا نبود

کاش بودی تا نگاه خسته ام

بی خبر از موج و دریا نبود

کاش بودی تا دو دست عاشقم

غافل از لمس گل مینا نبود

کاش بودی تا زمستان دلم

این چنین پر سوزپر سرما نبود

کاش بودی تا فقط باور کنی

بعدتو این زندگی زیبا نبود

محبت از درخت آموز که حتی سایه از هیزم شکن هم بر نمی دارد

حقیقت وجهه ای تلخ است در قاموس ناپاکان... من از طرح حقیقت های حلق آویز می ترسم

 

 

  وصیت بودنم را هیچ  کس باور نداشت

             هیچ کس کاری به  کار من نداشت

                            بنویسید بعد  مرگم  روی سنگ

                                        با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ

                                                 او که خوابیدست در این گور سرد

                                                              بودنش را هیچ کس باور نکرد..!!!

---

تنهایی را دوست دارم زیرا بی وفا نیست

تنهایی را دوست دارم زیرا عشق دروغی در آن نیست

تنهایی را دوست دام زیرا تجربه کردم

تنهایی را دوست دارم زیرا خداوند هم تنهاست

تنهایی را دوست دارم زیرا ....

 

در کلبه تنهایی هایم در انتظار خواهم گریست و انتظار کشیدنم را پنهان خواهم کرد...
شاید در سکوتی یا شاید در شبی سردو بارانی .....!!!

 

بهترین چیز رسیدن به نگاهیست که از حادثه ی عشق, تر است

بايد بيشتر تلاش كرد

گفتند: شكست يعني تو يك انسان در هم شكسته اي.

گفت: نه شكست يعني من هنوز موفق نشده ام.

گفتند: شكست يعني تو هيچ كاري نكرده اي.

گفت: نه شكست يعني من هنوز چيزي ياد نگرفتم.

گفتند:شكست يعني تويك آدم احمق بوده اي.

گفت : نه شكست يعني من به اندازه كافي جرات و جسارت داشته ام

گفتند:شكست يعني تو ديگر به آن نمي رسي .

گفت: نه شكست يعني من بايد از راهي ديگر به سوي هدفم حركت كنم.

گفتند:شكست يعني توحقير و نادان هستي.

گفت: شكست يعني من هنوز كامل نيستم.

گفتند: شكست يعني تو زندگيت را تلف كرده اي.

گفت :نه شكست يعني من بها نه اي براي شروع كردن دارم.

گفتند:شكست يعني تو ديگر بايد تسليم شوي.

گفت: نه شكست يعني من بايد بيشتر تلاش كنم.

بلند نظر باشيد و هدفهاي بزرگ تعيين كنيد "ميكل آنژ"

 

زندگي شطرنج دنيا و دل است            قصه ي پررنج صدهامشکل است

شاه دل کيش هوسها مي شود                  پاي اسب آرزوها در گل است

فيل بخت ما عجب کج مي رود              در سر ما بس خيالي باطل است

ما نسنجيده پي فرزين او                     غافل از اينکه حريفي قابل است

مهره هاي عمر من نيمش برفت           مهره هاي او تمامش کامل است

زندگی قصه ی تلخیست که از آغازش... بس که آزرده شدم چشم به پایان دارم...!!!

 

چنان دل كندم از دنيا كه شكلم شكل تنهايي است

                                                     ببين مرگ مرا در خويش كه مرگ من تماشايي است

مرا در اوج مي خواهي تماشا كن تماشا كن

                                                      دروغين بودم از ديروز مرا امروز حاشا كن

در اين دنيا كه حتي ابر نمي گريد به حال ما همه از من گريزانند

                                                                                     تو هم بگذر از اين تنها

فقط اسمي به جا مانده از آن چه بودم و هستم

                                   دلم چون دفترم خالي قلم خشكيده در دستم گره افتاده در كارم ،

        به خود كرده گرفتارم

                                                   به جز در خود فرو رفتن چه راهي پيش رو دارم

                              رفيقان يك به يك رفتند،مرا باخودرها كردند...

دویدیم و دویدیم ،هیچ جا رامون ندادن *گفتن که توی جاده،دونده ها زیادن

دویدیم و دویدیم،فایده نداشت دویدن *به همه چی رسیدیم ، به جز خود رسیدن

 دویدیم و دویدیم ،اسپندی دود نکردن *گفتن فقط زیر لب ، کاش دیگه بر نگردن

دویدیم و دویدیم ، سیب ها رسیده بودن* سه فصل آزگار بود،همه دویده بودن

دویدیم و دویدیم ، تا رسیدیم به دیوار* اون ور دیوار هم باز ، خوردیم به خط تکرار

دویدیم و دویدیم ، قصه ی زندگی بود * که واسه اون دویدن ، فقط دیوونگی بود 

دلا خو کن به تنهایی که از تنها بلا خیزد... سعادت آن کسی دارد که از تنها بپرهیزد...!!!

   

در تمام لحظه هایم هیچ کس خلوت تنهاییم را  حس نکرد

 آسمان غم گرفته هیچ گاه برکه ی طوفانی ام را حس نکرد

آنکه سامان غزل هایم از اوست  بی سرو سامانیم را حس نکرد

 

 

امروز که محتاج تو ام جای تو خالیست

فردا که بیایی به سراغم نفسی نیست

گر هم نفسی هست دگر حوصله ای نیست

                                           نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

                                 نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

                                    ولی آن قدر مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

                                   گلویم سوتکی باشد به  دست طفلکی گستاخ و بی پروا

                               که او یکریز و پی در پی با دم گرمش سخت در گلویم بفشارد

                                و خواب خفتگان خفته را آشفته سازد تا بدین سان  بشکند

                                                 دائم سکوت مرگبارم را

از عدم تا پا نهادم من به کوی زندگی  

                      جز می محنت نخوردم از سبوی زندگی

ديگران مار را به کوی زندگی آورده اند  

                        ما که خود هرگز نکرديم آرزوی زندگی

خواستم تا زندگی پيدا کنم اما دريغ   

                        عمر گم کردم به راه جستجوی زندگی

قيل و قال زندگانی جز هياهويی نبود 

                    کر شديم ای دوستان از های و هوی زندگی

بر لب جويش چرا ای تشنه کامان مانده ايد

                      نيست غير از آب ناکامی به جوی زندگی

دست غم يک عمر نامردانه حلق ما فشرد 

                       لحظه ای هم گو بيفشارد گلوی زندگی

 

 

ای شمع آهسته بسوز که شب دراز است

 

ای اشک آهسته بریز که غم زیاد است

آخرین سلام!!!

                                                                              زندگي
                                                  خوردن وخوابيدن نيست
                                         اضطراب وهوس وديدن وناديدن نيست
                                                             زندگي
                         چون گل سرخي است پر از خار و پر از برگ و پر ازعطر لطيف
                                                  يادمان باشد اگر گل چيديم
                           عطروبرگ وگل وخار همه همسايه ي ديوار به ديوارهمند                 

 

 

زندگی سه چیز است:

اشکی که خشک می شود،لبخندی که محو می شود،یادی که می ماند و فراموش نمی شود ...!!!       

---

                                دوستان و عزیزان من:خسته نباشین

از اینکه به کلبه ی محقر من تشریف آوردین بی نهایت خوشحال و ممنونم

(((منتظر نظر ها تون هستم )))

تنهام نگذارین